Այդ անունը․․․ ինչքան լավ ու հետաքրքիր հիշողություններ է թողնում այդ անվան հաջողակ տիրուհին, որի շնորհիվ ես բացահայտեցի ինձ նոր ու ավելի պայծառ կյանք․․․ բայց ինչքան դառը ու ատելական տոնայնությամբ եմ հիշում իրեն — այդ անունը․․․

Նա այն անձնավորությունն է, որի շնորհիվ կոորդինալ փոխվել է կյանքս։ Մենության մեջ տապակվող անհաջողակը իր շնորհիվ վերածվեց դեպի կյանքը ճանաչող ու մարդամեջ մտնող մարդու։ Չկասկածելով այդ մասին, ես ինքս փոխվեցի իր շնորհիվ։ Բացահայտեցի ինձ նոր հորիզոններ, դարձա ավելի շփվող, որը իհարկե ժամանակի ընթացքում շտկվել ու հարթվել է բազմապիսի ֆակտորների կողմից։ Սակայն այդ ամեն ինչի հետ եկացող շփումը փլուզվում է ժամանակի ընթացքում․․․

Ես ինքս չեմ կարծում որ նա ինձ ընկեր է համարել․ շատ հաճախ ես եմ սկսել խոսակցությունը։ Իհարկե ինչ-որ ինտերվալով, բայց գոնե եղել է այնպես որ մենք շփվել ենք․ ու ես նրան սկսեցի ընդունել ավելին քան ընկեր․․․ նա դարձավ ինձ համար թանկ մի անձ։ Ցավոք, իր հիմիկվա ապրելակերպը հասկացնում է նրա մասին, որ նա կամմայական է ապրում։ Մինչև իր "լավ" աշխատանքը նա ինստախլամգրամում տեղադրում էր տարատեսակ վիդեոներ հումանիտար աղջիկներին սպեցիֆիկ թեմաներով (լիբերալիզմ, էյջիզմ, տարիքային առանձնահատկություններ և այլն)։ Ինքս առանձնապես շատ դիսերտացիաներ իր մասին չեմ կարող պատմել․ նա Աստղիկ Հովհաննիսյանն է, ծնվել է 2003 թվականի հուլիսի 19-ին Մասիսում կամ այդ քաղաքի մոտակա գյուղերից մեկում (իրա դասարանցիներից մեկը ոնց Սայաթ-Նովա գյուղից էր, հնարավոր ա այդտեղ)։ Դպրոցում իրա ասելով եղել ա "ստերվա", բայց ես իրենից էդքան դա չէի զգում։ Ըստ էության շատ կոմֆորմիստ է․ իրեն նմանների հետ ավելի լավ է իրեն զգում։ Նորմալ պրակտիկա ա իրեն-պեսների մոտ, որոնց անհետաքրքիր են իմ նման անձնավորությունները։ Նենց չի ես վերին արտի ցորենն եմ բայց դե :D

Հետո կատարվեց ամենավատը։ Նա մի ամբողջ գարուն կորչեց դեպի ԵՊՀ քննություններին պատրաստվելը, ու ամառվա կողմերը նա վերադարձավ, ուղղակի ավելի փոխված։ Ցավոք, հիմա ես գտնվում եմ իր իգնորվածների ցուցակում, իբո ավելի լավ ա շփվել իրեն հասակակից մի հատ անկապ անձնավորության հետ քան իրենից մի երկու տարով փոքր․․․ իմ հետ։ այո։ Այն ժամանակ ես իրեն ընկեր ու թանկ մարդ էի համարում։ Հիմա էլ ա դա այդպես, երբ նա ինձ համարում ա ոչինչ։ Ես նրա կյանքում թթվածին եմ, ուղղակի օդ որը շնչում-արտաշնչում ես այնքան պարզ նույնքան մոռանում ես այն մարդկանց որոնք քեզ թեկուզ իդենտիկ չեն բայց քո մասին են մտածում․․․ Այժմ երբ ես հիշում եմ իրեն, անգամ իր անունն է այնպիսին, որ ես ատում եմ իրա անունը, բայց չեմ ատում այն կրող բոլոր մարդկանց։ ԹԵ ես աղջիկ ունեցա, նրան, հենց նրան ես ողջ-առողջ կցույց տամ նրա, իր պես գեղեցիկ դիմագծերը, ու կցույց տամ թե ինչ գույն ունի իր անունը, և թե ոնց է մեղմ ազդում անտարբերության բերկրանքը։ Տղայիս անունը կդնեմ Լևոն որի երկրորդ անվանումը կլինի Արայիկ, իսկ իմ դուստրը կկրի անունդ, որը ես կատեմ հավերժ, կդնեմ Աստղիկ․․․